อาจจะเคยโดนรับ ไปรับเค้า หรือแอบไปดูอยู่ห่างๆ ก็ได้

แต่เชื่อเหอะว่าทุกคนรู้จักกันดี

ตัวเราเองก็ไม่ได้สัมผัสกับการรับน้องโดยตรงซักเท่าไหร่

ถึงแม้จะได้ชื่อว่าเรียนมาในสายที่มีปัญหาในการรับน้องมากที่สุดในโลกนั่นแหละ

แต่เรื่องแบบนี้มันก็นานาจิตตัง  ขีดระดับความอดทน อดกลั้นของเรามันไม่เท่ากัน

การรับน้องโดยเหตุผลหลักๆแล้วคือการสร้างความสามัคคีระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้อง

แต่ที่เห็นๆกันก็คือ  การพาน้องไปทรมาณนี่เอง เที่ยวไปบอกเป่าหูต่างๆนาๆว่า

ที่กุทำมึงนี่กุก็โดนมาก่อนแล้วทั้งนั้น  แล้วการที่มึงทนได้มันแปลว่ากุต้องทนได้เหมือนมึงรึไงวะ

หรือไม่ก็ สอนให้รู้จักความโหดร้ายในสังคมภายนอก เสมือนเป็นการสร้างภูมิคุ้มกันไว้เผื่อวันข้างหน้า

แล้วมันมีบริษัทไหนมั้ยที่เวลาทำงานผิดพลาดสั่งให้มึงทิ้งดิ่ง เอาสเปร์ฉีดไข่ เนี่ย

มันก็ทำเอามันกันทั้งนั้นแหละ

การที่มีคนทนได้  มันก็ไม่ได้แปรว่าคนร้อยคนจะต้องทนได้

ยิ่งเป็นเรื่องของสภาพจิตใจด้วยแล้วล่ะก็  มันเป็นสิ่งที่เปราะบางมากเกินกว่าจะไปแตะต้อง

อย่างสุ่มสี่สุ่มห้าสุ่มหก

และตามข่าวที่มีน้อง ผญ ปีหนึ่ง ออกมาปกป้องสถาบันซะเหลือเกิน คือสรุปแล้วว่าพี่ไม่เชื่อน้องอ่ะนะ

ก็คงจะแค่อยากเป็นฮีโร่ในสายตาโรงเรียนแค่นั้นใช่มั้ย

แต่สังคมภายนอกน้องโดนตอกจนไม่มีที่จะยืนอยู่แล้ว

พอเข้าใจนะว่าวัยประมาณนั้นเรื่องสถาบันคงมีค่ามากมาย อ่ะเอาเป็นว่าไม่ผิด

แต่ผิดแค่ที่ดูข่าวแล้วหมั่นไส้อยากไปดักตบน้องมาก

ก็หวังว่าวันข้างหน้าถ้าโตขึ้นไปคงจะมีความคิดได้มากกว่านี้นะ

สังคมภายนอกอาจมองเรื่องแบบนี้เลวร้าย  แต่การรักสถาบันมันก็ไม่ใช่สิ่งผิด

แต่ทั้งหมดทั้งมวลที่มันเกิดขึ้นนี่มันก็ทำลายสถาบันกันชัดๆน่ะแหละ

ชั้นบ่น

ชั้นรำคาญ

ชั้นเสแสร้ง

ชั้นตลก

ชั้นหัวเราะ

ชั้นอิจฉา

ชั้นนอย

ชั้นจิตตก

ชั้นเหวียง

ชั้นเหน็บแนม

ชั้นด่า

ชั้นอึดอัด

ชั้นเป็นอะไรไม่มีใครรู้  แล้วก็ไม่ได้หวังให้ใครมารู้

เพราะชั้นเองก็ไม่รู้ ….

ชั้นรักสังคม แต่บางครั้งก็รักสันโดษ

ชั้นสามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับใคร

ชั้นไม่ติดใคร และไม่อยากติดใคร

ชั้นเป็นเพื่อนที่ดี แต่ชั้นไม่ได้เป็นเพื่อนที่นาน

เพราะชั้นเบื่อง่าย  และชั้นอาจหายไปได้โดยที่ไม่ต้องบอกกล่าวใคร

นั่นแหละ

วันนี้รู้สึกหลากหลายอารมณ์  เบื่อ อยากบ่น อยากระบาย

รู้สึกว่าความคิดตัวเองตกต่ำจนถึงขีดสุดแล้ว  ถ้าทิ้งไว้นานกว่านี้อาจกู่ไม่กลับ

แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้  เหมือนติดภารกิจบางอย่างอยู่ ต้องสานต่อภารกิจนั้นให้เสร็จสิ้นไปก่อน

แต่ต่อไปนี้ชั้นจะเริ่มไม่ทำอะไร ไม่คิดอะไร ไม่ยุ่งกับใคร และไม่มีส่วนร่วมใดๆกับใคร  (ยกเว้นได้เป็นกรณีพิเศษ)

เพราะชั้น เหนื่อย

จะไปชิมนู่น นี่ ก็ไม่สันทัด ไม่ใช่ว่าไม่สันทัดในการกินน่ะ การกินน่ะสันทัดเอาการอยู่

แต่ไม่ค่อยได้กินอะไรแปลกใหม่ไปกว่าชาวบ้านเค้าเลย ชาวบ้านเค้ากินอะไรกัน ก็กินเหมือนเค้าน่ะแหละ ไม่น่าตื่นเต้น

ตอนนี้เลยถือโอกาสเวลาว่างอันน้อยนิดจากการอู้งานมานั่งระลึกถึงความหลังกันดูดีกว่า

ว่าปี 2008 ที่ผ่านมา มีอะไรผ่านมาในชีวิตกันบ้าง

มกราคม

เริ่มต้นปีใหม่แห่งปี infinity ด้วยเหตุการณ์ระทึกขวัญสุดๆ เหตุเกิด ณ นาซีซัส

เกิดมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน และไม่อยากเจออีกครั้งแน่นอน

เริ่มต้นปีมาก็แย่สุดฤทธิ์สุดเดชกันเลยทีเดียว  เนี่ยแหละนะที่เค้าว่าปีซวยของเรา

กุมภาพันธ์

เดือนแห่งความรักที่สุดแสนชีช้ำที่สุดในรอบ 10 ปีที่ผ่านมา

แถมคนที่อุตส่าห์กุบกิบกันมาก็หนีไปมีแฟนเป็นเป็นตนอีก  ช้ำ

2 เดือนผ่านไปยังมิมีเรื่องดีๆเลยเห็นมะ

มีนาคม

เริ่มต้นความสัมพันธ์แห่ง someday อย่างจริงจัง ได้เพื่อนเกือบใหม่มาอีกเพียบ

อ้อม โบว์ ปอริด จิ้น

เมษยน

เมษาฮาวายที่ร้อนตับแตก เป็นอีกปีที่ไม่มีที่ไป ไม่รู้จะไปไหน ไม่รู้จะทำอะไร

สุดท้ายวันสงกรานต์มาลงเอยกันที่ร้านไว้ลายพร้อมเพื่อนกินเหล้ากลุ่มใหม่

พี่ปุ๋ม จุ๊บ โย โจ้ เฟริส

พฤษภาคม

นึกไม่ออก  อ่อ ตอนนี้เริ่มอยากมี something กะใครบางคน อิอิ

มิถุนายน

ก้าวเข้าสู่วงจร someday อย่างเต็มตัว someday เหมือนบ้าน someday เหมือนเพื่อน

อะไรอะไรก็ someday

เป็นวันเกิดอีกปีที่พอประมาณ รอโทรศัพท์จากใครบางคนก็ไม่มี รอการมาปรากฏตัวของใครบางคนก็ไม่มีอีกเช่นกัน

แมร่งเอ๊ย

เดือนนี้มีคอนเสิร์ตในความทรงจำ NMBH ตอน circle of friend มีชื่อตอนแสดงว่าจะต้องมีตอนต่อๆไปใช่มั้ยจ๊ะ

FAT ขอนแก่น ก็เสล่อติดรถไปกะเค้าด้วย และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น ฟด* นอกสถานที่เป็นครั้งแรก

อื้มมม นะ

กรกฎาคม

เดินทางไปสมุยในช่วงเวลาสั้นๆ ที่สั้นมาก  แต่ก็สนุกดีเพลิดเพลิน ลั้นลา ด้วยสมาชิกทั้ง 4 คน

พี่1 พี่ปุ๋ม นู๋เต่า ขะเจ้า

พี่ 1 พาทัวร์รอบเกาะ โดยใช้เวลาแค่ 2 วันเที่ยวครบเกือบทุกหาด   เก่งมากพี่ไม่เคยทำให้หนูผิดหวังจริงๆ

สิงหาคม

เดือน 8 ปี 8 ของแท้ พบกับ party สุดมันของร้าน 80′party

ใครไม่มันไม่รู้ รู้แต่ว่าเรามันนั่นแหละพอ

กันยายน

ไอ้ที่อยาก something กะใครบางคนนั้นมันหายไปตอนเดือนไหนวะ

ตุลาคม

เดือนอำลา someday อันเป็นที่รัก  และแล้วร้านก็เดินทางมาจนสุดท้ายปลายทาง (ของยุค)

ด้วยความอาลัยอาวรณ์ของผู้ร่วมชะตากรรมอีกหลายๆคน  เราจึงรวมพลังอันน้อยนิดกระทำการกอบกู้ศักดิ์ศรีของ someday กลับคืนมาให้ได้

เอา ฮุย เล ฮุย

พฤศจิกายน

ขอต้อนรับสู่  someday new generation ในที่สุดร้านอันเป็นที่รักของเราก็ดำเนินต่อไปได้ด้วยน้ำมือของเราและผู้ร่วมชะตากรรมนั่นแหละ

และขอต้อนรับสมาชิกใหม่ของแกงค์ แต่น แตน แต๊น  พี่อ้น  (แปะ แปะ แปะ)

เดือนนี้มีทริปแสนสนุก เกาะเสม็ด เสร็จไม่เสร็จ นั่นแหละ  เป็นทริปหฤหรรษ์ เป็นกิจกรรมของคลื่นๆคลื่นนึง

ศิลปินเพียบ  friday crescendo lipta kai-jo ta-mone ดูแค่รายชื่อศิลปินก็ไม่ธรรมดาแล้วใช่มะๆ

แน่นอน มันเป็นทริปที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ  เริ่มจากนั่งรถไปกะน้าปอย ใครไม่เคยเห็นน้าในสภาพเพิ่งตื่น ใส่เสื้อยืดกางเกงบอลละก็

คุณโชคดีแล้ว 

คอนเสิรต์เริ่มต้นด้วย เครสเชนโด ช่วงนั้นดูบ่อยจนร้องตามทุกเพลงนะขอบอก ให้คะแนนพิศวาส 8 คะแนน

แต่มันเพิ่งเริ่มต้นจึงขอดูแบบเรียบร้อยๆไปก่อนนะ วงต่อมาลิปตา ฟังอยู่ไกลๆพอวงนี้ไม่มีคะแนนพิศวาส เอาเวลาไปตั้งใจดื่มดีกว่า

แล้วและก็ฟรายเดย์ที่เลิฟ สนุกจ้ะไม่ต้องบรรยาย คะแนนพิศวาสมีให้ไม่อั้นอยู่แล้ว

2 วงหลัง สการะดับชาติขนาดนี้ ไม่พลาดแน่ๆ เพิ่งค้นพบว่าการเต้นบนทรายนี่แม่งโคตรเมื่อย นึกสงสารนักกีฬาวอลเลย์บอลชายหาดคงจะเหนือยกันน่าดู

สรุปทริปนี้เมาเละเทะ แต่ที่เละเทะแน่ๆคือไอ่จุ๊บ  girl of the match ของแท้

ธันวาคม

เดือนนี้ก็มีทริปนะไปเขาใหญ่รับอากาศหนาวเหน็บ  ทริปนี้ทำให้หลงรัก ฟด* เพิ่มขึ้นอีกสิบล้านเท่าตัวจ้ะ  รักนะ

และแล้วเทศกาลสังสรรค์ก็มาเยือน ปาร์ตี้ผุดขึ้นมากมาย คนมากบ้างน้อยบ้าง ปะปนกันไป

ปิดท้ายด้วยปาร์ตี้คาราโอเกะสุดฮิป  ที่ตัวเองแหกปากร้องเพลงไปร่วม 10 เพลง อนาถมาก

งานนี้ใครเป็นเจ้าพ่อ เจ้าแม่ บ้าไมค์ ก็เห็นมันงานนี้นี่แหละ

ตอนนี้ปีใหม่แล้วสิ่งไม่ดีของปีที่แล้วก็ไม่ต้องข้ามผ่านมันมาด้วยกันนะ  ทิ้งไว้ข้างหลังดีกว่า

ปีนี้จะมีสิ่งดีๆเกิดขึ้น  เชื่อสิ

จบ

ใครอ่านจบขอให้ถูกหวย  ใครไม่ซื้อก็ไปซื้อซะ

ปีนี้แตกต่างจากทุกครั้งตรงที่มีโอกาสได้เป็นส่วนหนึ่งของค่าย NMB เจ้าเก่า

สนุกดีนะ ตะโกนขายของเสียงแหบแห้ง

Friday อัลบัมใหม่ ขายได้ดีเหมือนเดิม

Fat ปีที่แล้วยังคงยืนวึ๊ดวือเวิ่นเว้อขอพวกพี่เค้าถ่ายรูปเลย

ปีนี้ได้ดูคอนเสิร์ตแบบเต็มๆอยู่ 2 วงถ้วนเท่านั้นเอง

soundlanding วงสุดเท่ของชั้น ไม่มีอะไรจะชมนะวงนี้

มันส์เหมือนเดิมดูได้ไม่เคยเบื่อเลยนะขอบอก

crescendo นี่ก็เป็นอีก 1 วงสุดเทพ

ประทับใจช็อตแชมป์กะพี่นอดวลกัน  จะเทพไปไหนกันคะวงนี้

เสียดายไม่มีแกงค์ไม่งั้นจะกระโดดโลดเต้นได้มันส์กว่านี้ 

ไม่น่าเชื่อว่าจะเดินไปดูกะมันแค่ 2 คน

Friday ปีนี้อดดูเลยไว้ไปดูที่เสม็ดทีเดียวละกันเนอะ

ต่อไปมาดูบรรดาสินค้าที่สอยมาซิ  ได้ข่าวว่าหมดไปกว่า 2 พันมีอะไรกันบ้าง

1.NMBH concert 2.Friday new album 3.Friday (friend) 4.JINkuma

5.P’Jerry (new) 6.P’kem (lullabie) 7.Yesterday Metal Kid 8. 4Tao ther 9.Champ (cress)

ผ้าพันคอ Loveis เสื้อ Yellowpages สร้อยคอ ต่างหู จิปาถะ

โอย จน

NMBH concert  วันนี้ได้ดูแบบเต็มๆแล้ว ขอบอกว่าศิลปินค่ายนี้นี่ความสามารถหลากหลายจริงๆ

เริ่มจาก หน.หมู่บ้าน พี่ 1 คนนี้ไม่ต้องพูดถึง พี่เก่งรอบตัวทำนู่นนี่นั่นได้หลายอย่างไปหมดเค้าล่ะนับถือ

น้าปอย ร้องเพลงเพราะ เล่นกีตาร์ เล่นคีย์บอร์ด ยังเล่นแนวตื๊ดๆได้อีกด้วย

ชโยเพื่อนเลิฟ สุดบริทของชั้น เป็นนักดนตรี นักร้องแล้วยังแอบเป็น Directer อีกตะหาก

พี่พีก็เป็นหนุ่มกราฟฟิกสุดเท่กันไป

คณะ MS นอกจากเป็นนักดนตรีแล้วยังเป็นตลกกันอีกนะ

อิอั๋นก็นอกจากอยู่บนเวทีเป็นนักร้องเสียงดีแล้วอยู่ข้างล่างมันยังเป็นมิจฉาชีพได้อีกแถมปากหมาสุดในทวีปแล้ว

หมูบ้านนี้นี่มันส์จริงๆด้วย

เรื่องของเรื่องเห็นคนนู้นคนนี้เค้ามีกันแล้วก็อยากจะมีมั่ง

จากที่เคยเขียนไดอะรี่อยู่ที่เวปนึงบ้าง เขียนอะไรเล่นเรื่อยเปื่อยที่ spacelive บ้าง

เขียนเรื่อยเปื่อยเพราะไม่มีคอนเซปต์ใดๆแน่ชัด ไม่เคยสนใจอะไรจริงจังเป็นพิเศษ

ถ้าจะมีเรื่องที่เป็นพิเศษก็คงไม่พ้นเรื่องบันเทิงยามค่ำคืน แหล่งท่องราตรี

แต่หลังๆก็รามือไปเยอะแล้วสังขารร่างกายและสังขารกระเป๋ามิค่อยอำนวย

แต่ถึงจะไร้คอนเซปต์  ก็จะเขียนๆ อ่านๆมันไปอย่างนี้

จะพยายามหานู่นหานี่มาเขียนให้อ่านเลี่ยนๆกันไป ไม่มีใครอ่านก็เก็บไว้อ่านเอง

ไอ่อ้อมเคยบอกว่าเราชอบเขียนอะไรอกหักรักคุด ใยไหม ชะมัด

แกไม่รู้อะไรเพราะจริงๆแล้วชั้นเป็นสาวหวานหรอกย่ะ

ps. chic a hoy

มาจาก chip a hoy หรือ ship a hoy หว่า ยี่ห้อคุกกี้ชนิดนึงซองสีฟ้า ที่มีช็อคโกแล็ตชิพเม็ดเป้งๆอร่อยๆนั่นแหละ

สมัยเด็กๆชอบกินมาก  แต่โตขึ้นมาไม่เคยได้กินอีกเลย ไม่รู้เพราะเหตุใด

ไม่เคยเห็น ไม่มีตังค์ อันนี้ไม่ทราบแฮะ เพราะไม่ค่อยเสียตังค์ไปกับของกินประเภทนี้เท่าใดนัก

chic ก็คือ chic นั่นแหละ เก๋ไก๋สไลเดอร์ใช่ม้า

อ่อ แล้วเค้าโพสต์รูปกันเยี่ยงไรล่ะนี่

โลกของชั้น ชั้นเขียนเอง